Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 16
विपंचीं वादयन्स्वैरं दृष्टः स मुनिसत्तमः । अजानंत्या च तानानां विशेषं मूर्च्छनोद्भवम् । मया स हसितोऽतीव तानभंगतया गतः
vipaṃcīṃ vādayansvairaṃ dṛṣṭaḥ sa munisattamaḥ | ajānaṃtyā ca tānānāṃ viśeṣaṃ mūrcchanodbhavam | mayā sa hasito'tīva tānabhaṃgatayā gataḥ
“ข้าพเจ้าได้เห็นฤๅษีผู้ประเสริฐนั้น บรรเลงพิพัญจีอย่างเป็นอิสระ แต่เพราะข้าพเจ้าไม่รู้ความละเอียดต่างกันของเสียงสวระที่เกิดจากมูรฉนะ ข้าพเจ้าจึงหัวเราะเยาะอย่างยิ่ง คิดว่าเสียงของท่าน ‘ขาดแตก’”
Audumbarī (continuing her account)
Type: kshetra
Scene: Nārada appears playing the vipaṃcī freely; Audumbarī, ignorant of tāna and mūrcchanā nuances, laughs at what she thinks are broken notes—capturing the moment of inadvertent offense.
FAQs
Mockery born of ignorance becomes an offense (aparādha); humility toward sacred persons and arts is dharma.
No site is named here; it explains the karmic trigger that later connects to a tīrtha-based resolution.
None—this verse narrates the cause of the curse.