Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 37
समः शत्रौ च मित्रे च समलोष्टाश्मकांचनः । सुहृत्पुत्र उदासीनः स यतिर्नेतरः स्मृतः
samaḥ śatrau ca mitre ca samaloṣṭāśmakāṃcanaḥ | suhṛtputra udāsīnaḥ sa yatirnetaraḥ smṛtaḥ
ผู้เดียวเท่านั้น—มิใช่อื่น—ที่ระลึกว่าเป็นยติ คือผู้เสมอภาคต่อศัตรูและมิตร ผู้ที่ก้อนดิน หิน และทองคำเป็นสิ่งเดียวกัน และผู้ไม่ยึดติดแม้ต่อบุตรของสหาย ดำรงอยู่ในอุเบกขาอันสงบ
Unspecified (deduced: didactic narrator within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya)
Type: kshetra
Scene: A serene yati sits beneath a tree near a tīrtha path; before him lie a clod, a stone, and a gold coin—he gazes with equal calm while friend and enemy figures approach from either side, receiving the same tranquil regard.
FAQs
The hallmark of renunciation is equanimity—freedom from preference, aversion, and attachment even in relationships and wealth.
This verse is ethical instruction within the tīrtha-māhātmya narrative; it does not name a specific pilgrimage site.
No explicit ritual; it prescribes inner discipline: equal vision toward people and objects of value.