Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 37
पत त्वं पद्म भूपृष्ठे कलिर्यत्र न विद्यते । येनानयामि तत्रैव पुष्करं तीर्थमात्मनः
pata tvaṃ padma bhūpṛṣṭhe kaliryatra na vidyate | yenānayāmi tatraiva puṣkaraṃ tīrthamātmanaḥ
ดอกบัวเอ๋ย จงร่วงลงบนผืนพิภพ ณ ที่ซึ่งกาลียุคมิได้มีอยู่; ด้วยนิมิตนั้น เราจักอัญเชิญและสถาปนา “ทีรถะ” อันศักดิ์สิทธิ์ของเรา คือปุษกร ณ ที่นั้นเอง
Pitāmaha (Brahmā)
Tirtha: Puṣkara
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/assembly (standard purāṇic audience)
Scene: A deity (implied Brahmā in Puṣkara origin cycles) releases a lotus as a divine marker; the lotus descends toward an untainted earth-region, indicating where a tīrtha will be established.
FAQs
Divine intention sanctifies a location; purity from Kali symbolizes a place fit for sustained pilgrimage merit.
Puṣkara tīrtha is directly glorified as Brahmā’s own sacred place.
No explicit rite is commanded; the verse narrates the founding sign (the lotus) for the tīrtha’s establishment.