Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 1
सूत उवाच । एवं संशोचते यावदात्मानं परिगर्हयन् । ततस्तु ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमभ्येत्य भो द्विजाः
sūta uvāca | evaṃ saṃśocate yāvadātmānaṃ parigarhayan | tatastu brahmaṇā proktaḥ svayamabhyetya bho dvijāḥ
สูตะกล่าวว่า: “เมื่อเขาโศกเศร้าอยู่ดังนั้น พลางตำหนิตนเองอยู่ ครั้นแล้วพระพรหมเสด็จมาใกล้ด้วยพระองค์เอง และตรัสว่า ‘โอ เหล่าทวิชะ (พราหมณ์ทั้งหลาย)’”
Sūta
Listener: Brāhmaṇas (Naimiṣāraṇya sages)
Scene: A remorseful figure sits with bowed head in an āśrama or near a sacred grove; Brahmā approaches, radiant and four-faced, offering instruction as sages look on.
FAQs
Divine guidance comes to those who repent sincerely; self-reproach can become the doorway to correction and grace.
The broader discourse remains within the Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya of the Nāgarakhaṇḍa.
None; it introduces a consoling divine intervention (Brahmā’s speech).