Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 66
इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् । तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च
ityuktvā sasakhī vṛṃdā visasarjāpsarogaṇān | tatprītipāśabaddhāstā nityamāyāṃti yāṃti ca
ครั้นกล่าวดังนี้แล้ว วฤนทา พร้อมสหาย ได้ส่งหมู่อัปสราทั้งหลายกลับไป ด้วยบ่วงแห่งความรักที่มีต่อเธอ พวกนางจึงมาและไปอยู่เนืองนิตย์
Narrator (Purāṇic narrator within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya context)
Scene: Vṛndā with a close companion gestures farewell to a gathered host of apsarases; the apsarases linger, visibly tethered by affection, suggesting cyclical coming-and-going around her hermitage or sacred spot.
FAQs
True virtue commands reverence even from celestial beings; spiritual integrity creates a powerful moral ‘bond’.
The broader passage is oriented toward the origin-glory of Vṛndāvana near Govardhana.
None explicitly; it narrates respectful withdrawal and continued visitation motivated by devotion.