Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 65
श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव
śrutvā śāstraṃ vadhūnāṃ jaladhijadayitā vākyamāha prahasya | svargādāhṛtya muktātridaśapati vadhūścātivīreṇa patyā | ādau pātraṃ sukhānāmahamamarajitā preyasā tadviyuktānirduṣṭā tadya | tiṣye priyamamṛtagataṃ prāpnuyāṃ yena caiva
ครั้นได้ฟังคำตักเตือนของสตรีสวรรค์ ผู้เป็นที่รักของพระผู้กำเนิดจากมหาสมุทรก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “แม้ชายาของจอมเทพ แม้ถูกนำมาจากสวรรค์ ก็ยังได้รับการปลดปล่อยด้วยสามีผู้กล้าหาญยิ่ง ข้าครั้งหนึ่งเคยเป็นภาชนะแห่งสุข มิอาจถูกเหล่าอมรเทพพิชิต แต่แม้พรากจากคนรัก ข้าก็มิได้มัวหมอง ข้าจะดำรงอยู่อย่างนี้ เพื่อให้ได้พบคนรักผู้ไปสู่ความเป็นอมตะ”
Vṛndā (as the responding woman in the narrative)
Type: kshetra
Scene: Vṛndā/Caṇḍibhadra smiles gently while replying to the apsarases; her face shows calm conviction amid austerity; the apsarases appear surprised yet respectful; the riverbank remains quiet.
FAQs
It elevates steadfast devotion and purity over heavenly pleasures, presenting renunciation as a higher aim than svarga.
The verse is part of the chain of events that culminates in the sanctification of Vṛndāvana near Govardhana.
No explicit ritual is stated; the emphasis is on inner vow-like steadfastness and remaining firm in one’s dharma.