Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 35
ततः प्रणम्य दैत्यारिं व्यासं च जननीं तथा । प्रस्थितो वनवासाय तत्क्षणाद्व्यासनंदनः
tataḥ praṇamya daityāriṃ vyāsaṃ ca jananīṃ tathā | prasthito vanavāsāya tatkṣaṇādvyāsanaṃdanaḥ
แล้วเขากราบนอบน้อมแด่พระผู้ปราบอสูร (องค์พระผู้เป็นเจ้า) แด่พระวยาสะ และแด่มารดาของตนด้วย จากนั้นบุตรแห่งวยาสะก็ออกเดินทางในทันทีเพื่ออยู่ป่า ดำรงชีวิตแห่งการสละโลก
Narrator (contextual, Purāṇic narration)
Type: kshetra
Listener: dvijās
Scene: Śuka bows in sequence—to Viṣṇu (daityāri), to Vyāsa, and to his mother—then turns immediately toward the forest path, carrying no possessions, embodying instant renunciation.
FAQs
True renunciation is swift and resolute, yet grounded in reverence to the Divine, the guru, and one’s mother.
This verse is narrative within the Tīrthamāhātmya section; no single tīrtha is explicitly named in the line itself.
None directly; the verse highlights pranāma (obeisance) and the resolve for vanavāsa (ascetic life).