Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 122
प्राप्य तादृग्द्विजं कांतं गौतमं स्त्रीस्वभावतः । अहिल्या शक्रमासाद्य चकमे शीलवर्जिता
prāpya tādṛgdvijaṃ kāṃtaṃ gautamaṃ strīsvabhāvataḥ | ahilyā śakramāsādya cakame śīlavarjitā
แม้ได้ครอบครองทวิชผู้ประเสริฐและเป็นที่รัก คือฤๅษีโคตมะแล้วก็ตาม ด้วยสันดานสตรีที่กล่าวว่าแปรปรวน อหัลยา ผู้ปราศจากความบริสุทธิ์ในศีล จึงเข้าไปหา ศักระ (อินทร์) และปรารถนาจะร่วมสังวาสกับเขา
Narrator (deduced: Purāṇic narrator within Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya; specific speaker not explicit in the verse snippet)
Scene: Ahalyā in an āśrama setting; Indra approaches in disguise; Gautama is implied as the rightful husband-sage; the scene is tense, moralizing, and anticipatory of curse/redemption motifs.
FAQs
It underscores Purāṇic dharma: even when one has attained a righteous life and noble association, yielding to desire and abandoning śīla (good conduct) leads to moral downfall and karmic consequence.
This verse itself is part of a Tīrthamāhātmya narration in the Nāgarakhaṇḍa, but it does not name a specific tīrtha in the given line; the site identification requires adjacent verses from Adhyāya 144.
No explicit ritual (snāna, dāna, japa, vrata) is prescribed in this verse; it functions as narrative background within the broader māhātmya context.