ततश्च मंत्रिभिस्तस्य सत्यसेन इति स्मृतः । अभिषिक्तः सुतो राज्ये वीर्योदार्यसमन्वितः
tataśca maṃtribhistasya satyasena iti smṛtaḥ | abhiṣiktaḥ suto rājye vīryodāryasamanvitaḥ
ครั้นแล้วเหล่าเสนาบดีได้ประกอบพิธีอภิเษกสถาปนาพระโอรสของพระองค์ ผู้เป็นที่รู้จักนามว่า “สัตยเสนะ” ขึ้นครองราชย์ ทรงเปี่ยมด้วยวีรภาพและความเอื้ออารีอันสูงส่ง
Sūta (continuing narration)
Scene: A royal consecration: ministers anoint Satyasena, a youthful prince with heroic bearing, in a court setting with ritual vessels and auspicious emblems.
Orderly succession guided by counsel and consecration is portrayed as part of rāja-dharma, sustaining stability for dharmic life.
No site is named in this verse; it advances the story that belongs to the broader sacred-place (tīrtha) glorification section.
Abhiṣeka (anointing/consecration) is referenced as the formal rite of installing the king.