Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 64
एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः
etadvaḥ sarvamākhyātaṃ purāṇeyatpurā śrutam | yaścaitatkīrtayedbhaktyā saṃprāpte paṃcamīdine | nāpamṛtyurbhavettasya na ca śokaḥ sutodbhavaḥ
ทั้งหมดนี้เราได้เล่าแก่ท่านทั้งหลาย ตามที่เคยได้ยินมาในปุราณะแต่ก่อน ผู้ใดด้วยภักติสาธยายหรือประกาศเรื่องนี้เมื่อถึงวันปัญจมี ผู้นั้นจะไม่ประสบมรณะก่อนกาล และจะไม่เศร้าโศกเพราะบุตรทั้งหลาย
Sūta (deduced from Nāgarakhaṇḍa narration style; explicit speaker not shown in this verse)
Listener: Ṛṣayaḥ
Scene: A reciter (paurāṇika) proclaiming the tīrtha account before attentive devotees on Pañcamī; a protective aura symbolically warding off untimely death and sorrow; lunar crescent marking the tithi.
FAQs
Devotional recitation (kīrtana) of sacred Purāṇic accounts on an auspicious tithi is presented as a dharmic act that safeguards life and family well-being.
This verse states the phala (benefit) of reciting the māhātmya; the specific tīrtha is part of the surrounding Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya context rather than named in this line.
To recite or publicly proclaim the account with devotion specifically on the Pañcamī (fifth lunar day).