समौ मानापमानौ च चित्तज्ञः कालवित्तथा । सर्वंसहः क्षमी विज्ञः स भवेद्राजवल्लभः
samau mānāpamānau ca cittajñaḥ kālavittathā | sarvaṃsahaḥ kṣamī vijñaḥ sa bhavedrājavallabhaḥ
ผู้ใดเห็นเกียรติและความอัปยศเสมอกัน ผู้รู้ใจคนและรู้กาลอันควร ผู้ทนได้ทุกสิ่ง อภัยได้ และมีปัญญาไตร่ตรอง—ผู้นั้นย่อมเป็นที่โปรดปรานของพระราชา
Śākalya (continuing counsel)
Scene: A serene minister stands unshaken amid courtiers’ praise and blame; the king’s face softens, recognizing steadiness and forgiveness.
Equanimity, forgiveness, and discernment are dharmic virtues that create trust and harmony in society.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
None; it teaches inner discipline (samatā, kṣamā) as practical dharma.