सत्यसंध उवाच । आनर्त्ताधिपतिश्चाहं सत्यसंध इति स्मृतः । मम कर्णोत्पलानाम सुतेयं दयिता सदा । सोहमस्याः प्रदानार्थं ब्रह्मलोकमितो गतः । प्रष्टुं पितामहं देवं स्थितस्तत्र मुहूर्तवत्
satyasaṃdha uvāca | ānarttādhipatiścāhaṃ satyasaṃdha iti smṛtaḥ | mama karṇotpalānāma suteyaṃ dayitā sadā | sohamasyāḥ pradānārthaṃ brahmalokamito gataḥ | praṣṭuṃ pitāmahaṃ devaṃ sthitastatra muhūrtavat
สัตยสันธะกล่าวว่า: เราเป็นเจ้าแห่งอานรรตะ เป็นที่ระลึกนามว่า “สัตยสันธะ” เรามีธิดาอันเป็นที่รักนามว่า กัรโณตปลา ซึ่งเป็นที่รักของเราเสมอ เพื่อมอบนางในการอภิเษก เราจึงไปจากที่นี่สู่พรหมโลก เพื่อทูลถามเทพปิตามหะคือพระพรหม และเราพำนักที่นั่นประหนึ่งเพียงชั่วมุหูรตเดียว
Satyasaṃdha (the king of Ānarta)
Tirtha: Ānarta (regional kṣetra context)
Type: kshetra
Listener: brāhmaṇas / dvija-śreṣṭhas (addressed in narrative frame)
Scene: Two-part tableau: (1) King Satyasaṃdha in Ānarta with his daughter Karṇotpalā; (2) the king arriving at Brahmaloka, approaching four-faced Brahmā on a lotus-throne, with celestial architecture and time-symbols (hourglass, sun-moon).
Even royal duties like arranging a daughter’s marriage are to be guided by dharma and consultation with higher wisdom (Brahmā), not mere personal will.
The broader context is the Śrīhāṭakeśvara-kṣetra within the Nāgara Khaṇḍa’s Tīrthamāhātmya, where the king’s account supports the site’s sacred narrative frame.
No explicit rite is prescribed here; the verse centers on dharmic intent behind kanyā-pradāna (giving a daughter in marriage).