Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 10
यानि तीर्थान्यनेकानि क्षेत्राणि चैव मे प्रभो । तानि कीर्तय देवेश सुगम्यं चैव देहिनाम् । कीर्तनाच्च समग्राणां तीर्थानां लभ्यते फलम्
yāni tīrthānyanekāni kṣetrāṇi caiva me prabho | tāni kīrtaya deveśa sugamyaṃ caiva dehinām | kīrtanācca samagrāṇāṃ tīrthānāṃ labhyate phalam
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ตถีรถะอันมากมายและเขตศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่เป็นของข้าพเจ้า โปรดประกาศเถิด โอ้พระผู้เป็นใหญ่แห่งเทวะ เพื่อให้สัตว์ผู้มีร่างกายเข้าถึงได้โดยง่าย เพราะเพียงการสรรเสริญตถีรถะทั้งปวง ก็ย่อมได้ผลอันครบถ้วนของตถีรถะเหล่านั้น
Unspecified devotee/questioner (addressing Īśvara/Śiva)
Type: kshetra
Listener: Varārohe (a feminine addressee; likely Pārvatī/Devī in Śaiva frame)
Scene: A supplicant asks the Lord to proclaim the many tīrthas and kṣetras so embodied beings may approach them; the act of recitation itself radiates merit like a halo over distant shrines.
FAQs
Even when travel is difficult, reverent praise and remembrance of tīrthas can confer their merit, highlighting devotion as a bridge to sacred geography.
No single site is named yet; the verse introduces a request to enumerate multiple tīrthas and kṣetras within the Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya.
Kīrtana—proclamation/recitation of tīrtha-names and glories—is presented as a merit-yielding practice.