Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 20
शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि । मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा
śakrādyā amarāḥ sarve tvayā pūjyāḥ sadaiva hi | mānyāśca yena te rājyaṃ jāyate śāśvataṃ sadā
ข้าแต่องค์ผู้เป็นใหญ่ เหล่าอมรเทพทั้งปวงเริ่มแต่ศักระ (อินทร์) พึงเป็นที่บูชาของท่านเสมอ และควรได้รับการเทิดทูน; ด้วยความเคารพบูชานั้นเอง อำนาจราชย์ของท่านจึงบังเกิดและดำรงมั่นตลอดกาล
Rāma (implied, addressing Vibhīṣaṇa)
Tirtha: Setu-tīrtha (implied)
Type: kshetra
Scene: A divine admonition to a ruler: the devas headed by Śakra are to be honored; the king’s throne and insignia appear secondary to the act of worship, suggesting sovereignty arising from reverence.
FAQs
Sovereignty is safeguarded by humility and reverence toward the divine order (devas), not by ego.
No single tīrtha is named in this verse; it gives a general dharmic rule within a pilgrimage-glorification context.
Deva-pūjā (worship and honoring of the gods, especially Indra and others) is prescribed.