Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 39
त्वं पासि च सुरश्रेष्ठ तथा नाशं नयिष्यसि । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रस्त्वं चंद्रस्त्वं दिवाकरः
tvaṃ pāsi ca suraśreṣṭha tathā nāśaṃ nayiṣyasi | tvaṃ viṣṇustvaṃ caturvaktrastvaṃ caṃdrastvaṃ divākaraḥ
โอ้ผู้ประเสริฐยิ่งในหมู่เทพ พระองค์ทรงคุ้มครอง และพระองค์ทรงนำไปสู่การล่มสลายแห่งกาล พระองค์คือวิษณุ พระองค์คือผู้มีสี่พักตร์ (พรหมา) พระองค์คือจันทร์ พระองค์คือทิวากร (สุริยะ)
Devāḥ (the gods)
Type: kshetra
Scene: Śiva appears as a cosmic axis: on one side Viṣṇu’s symbols faintly overlay, on the other Brahmā’s four faces shimmer; above, sun and moon orbit as luminous discs; devas chant in awe at the pit’s edge.
FAQs
Śiva is praised as the one power behind preservation and dissolution, transcending and encompassing the deities and cosmic functions.
No single tīrtha is named in this verse; it serves as theological groundwork for the later tīrtha narrative.
None explicitly; the focus is doctrinal praise (stuti) affirming Śiva’s all-encompassing sovereignty.