Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 29
ब्रह्मोवाच । देवदेव जगान्नाथ सुरासुरनमस्कृत । पुण्यश्लोकाव्ययानंत परमात्मन्नमोऽस्तु ते
brahmovāca | devadeva jagānnātha surāsuranamaskṛta | puṇyaślokāvyayānaṃta paramātmannamo'stu te
พระพรหมาตรัสว่า: “ข้าแต่เทวเทพ จอมนาถแห่งจักรวาล ผู้ซึ่งทั้งเทวะและอสูรต่างนอบน้อม ข้าแต่ปรมาตมันผู้ไม่เสื่อมสูญและไร้ที่สุด ผู้ได้รับสรรเสริญด้วยบทสรรเสริญอันเป็นบุญ ขอนอบน้อมแด่พระองค์”
Brahmā
Tirtha: Kṣīrārṇava-taṭa
Type: ghat
Listener: Viṣṇu (Hari)
Scene: Brahmā begins the hymn, hands folded, addressing Viṣṇu as God of gods and Supreme Self, while devas and asuras (as cosmic categories) are implied as worshippers.
FAQs
True dharma begins with humility—recognizing the Supreme as imperishable and worthy of reverent praise.
The immediate verse is a hymn of salutation; its larger narrative frame belongs to Kedārakhaṇḍa, associated with the Kedāra sacred region.
No explicit ritual is prescribed here; it functions as stotra-style salutations (namaskāra).