Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 52
साकारौ च निराकारौ निरातंकौ सुखप्रदौ । ववंदे च मुदा तौ स नारदो भगवत्प्रियः । उत्थायोत्थाय च तदा तुष्टाव जगदीश्वरौ
sākārau ca nirākārau nirātaṃkau sukhapradau | vavaṃde ca mudā tau sa nārado bhagavatpriyaḥ | utthāyotthāya ca tadā tuṣṭāva jagadīśvarau
ทั้งสองทรงมีรูปและเหนือรูป ทรงปราศจากความทุกข์ภัยและประทานสุข นารทผู้เป็นที่รักของพระผู้เป็นเจ้ากราบน้อมด้วยปีติ; แล้วลุกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า สรรเสริญพระผู้เป็นใหญ่แห่งโลกทั้งสองพระองค์
Narrator (contextual frame narration)
Tirtha: Kedāra
Type: kshetra
Scene: Nārada, holding his vīṇā, repeatedly prostrates before Śiva and Satī; the couple appears both iconic (with form) and subtly transcendent (formless aura), bestowing bliss.
FAQs
True devotion honors the Divine both as manifest (with form) and unmanifest (formless), expressing humility through repeated reverence and praise.
Kedāra Khaṇḍa’s sacred Śaiva terrain (Kedāra/Kedāranātha) forms the devotional backdrop.
Repeated bowing and stuti (hymnic praise) are demonstrated as devotional acts, though no formal vow or rite is commanded.