पुष्पैर्ववर्षुर्ह्यवकीर्यमाणा देवास्तदानीं मुनिभिः समेताः । ययौ गृहं कांचनकुट्टिमं महन्महावि भूत्यापरिशोभितं तदा । विवेश शंभुः परया सपर्यया संपूज्यमानो नरदेवदानवैः
puṣpairvavarṣurhyavakīryamāṇā devāstadānīṃ munibhiḥ sametāḥ | yayau gṛhaṃ kāṃcanakuṭṭimaṃ mahanmahāvi bhūtyāpariśobhitaṃ tadā | viveśa śaṃbhuḥ parayā saparyayā saṃpūjyamāno naradevadānavaiḥ
ครั้งนั้นเหล่าเทวะผู้มาพร้อมกับหมู่มุนีต่างโปรยปรายดอกไม้ให้ร่วงหล่นกระจายทั่วทุกทิศ ศัมภูเสด็จไปยังคฤหาสน์ใหญ่ที่ปูพื้นด้วยทองคำ งามสง่าด้วยมหาวิบูติ แล้วเสด็จเข้าไป โดยได้รับการบูชาด้วยสักการะสูงสุดจากกษัตริย์ เทวะ และทานวะทั้งหลาย
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced)
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Scene: Devas and sages shower flowers; Śiva proceeds to a grand golden-paved residence, radiant with great majesty; He enters as kings, gods, and dānavas worship with highest reverence.
When Śiva is honoured with supreme devotion, all realms—divine, human, and otherworldly—converge in worship, magnifying the tīrtha’s glory.
Kedāra, celebrated through the imagery of puṣpa-vṛṣṭi and universal veneration of Śambhu.
It describes offerings and honours—flower-scattering and parā-saparyā (highest worship)—though not as a formal injunction.