Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 84
व्रीडया परया युक्ता साध्वी प्रोवाच शंकरम् । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा
vrīḍayā parayā yuktā sādhvī provāca śaṃkaram | tvaṃ nātho mama deveśa tvayā kiṃ vismṛtaṃ purā
นางผู้เป็นสาธวีเต็มไปด้วยความละอายอันลึกซึ้ง จึงกราบทูลพระศังกรว่า “พระองค์ทรงเป็นนาถาของข้าพเจ้า โอ้เทวะเหนือเทวะ แล้วสิ่งใดเล่าที่พระองค์ทรงลืมจากกาลก่อน?”
Pārvatī (Girijā)
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Scene: Pārvatī, modest and composed, addresses Śaṅkara with affectionate reverence, suggesting he need not ‘forget’ what was previously done; her posture is slightly lowered, eyes gentle, hands in respectful gesture.
FAQs
True devotion carries humility and also moral clarity—Pārvatī gently recalls past dharmic obligations and divine purpose.
The broader narrative is situated in Kedārakhaṇḍa’s sacred geography, but this verse is primarily interpersonal dialogue rather than tīrtha-praise.
No direct ritual is stated; the verse prepares for discussion of proper rites and past irregularities.