Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 91
अप्रमात्ताश्च ये नित्यं शिवध्यानपरायणाः । ते प्रियाः शंकरस्यैव हित्वा कर्मफलानि वै । केवलं ज्ञानमाश्रित्य ते यांति परमं पदम्
apramāttāśca ye nityaṃ śivadhyānaparāyaṇāḥ | te priyāḥ śaṃkarasyaiva hitvā karmaphalāni vai | kevalaṃ jñānamāśritya te yāṃti paramaṃ padam
ผู้ใดไม่ประมาทอยู่เสมอ และตั้งมั่นในสมาธิภาวนาถึงพระศิวะเป็นนิตย์ ผู้นั้นเป็นที่รักยิ่งของพระศังกรา ครั้นละความยึดติดในผลแห่งกรรม แล้วอาศัยเพียงญาณอันให้หลุดพ้น ย่อมบรรลุสภาวะสูงสุด
Bṛhaspati (contextual instruction within the narrative)
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and ṛṣis (frame tradition) / audience of the Kedāra narrative
Scene: A serene ascetic/pilgrim in the Kedāra Himalaya sits in meditation facing a Śiva-liṅga, snow peaks behind, offering inner renunciation while the temple bells and river sounds suggest sacred presence.
FAQs
Steady Śiva-meditation, non-attachment to results, and reliance on liberating knowledge lead to the highest liberation.
The verse is doctrinal rather than geographic; it appears within Kedāra-khaṇḍa, which broadly glorifies Śiva’s sacred Kedāra region.
Śiva-dhyāna (meditation on Śiva) is prescribed; no specific vrata or pilgrimage act is detailed in this verse.