Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 193
राजा सुराणां हि महानुरागी स्वकर्मसंसिद्धिमहाप्रवीणः । तस्मात्सदा क्लेशपरः शचीपतिः स्वकामभावात्मपरो हि नित्यम्
rājā surāṇāṃ hi mahānurāgī svakarmasaṃsiddhimahāpravīṇaḥ | tasmātsadā kleśaparaḥ śacīpatiḥ svakāmabhāvātmaparo hi nityam
ราชาแห่งเหล่าเทวะนั้นมีความรักใคร่ยึดติดอย่างยิ่ง แม้จะชำนาญยิ่งในการทำกรรมและบรรลุความสำเร็จตามกิจของตน ดังนั้นพระอินทร์ ผู้เป็นสวามีของพระศจี จึงถูกความทุกข์รุมเร้าอยู่เสมอ เพราะทรงหมกมุ่นในความปรารถนาของตนและสภาวะจิตที่ขับเคลื่อนด้วยตนเองตลอดกาล
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced; characterization of Indra within the narrative)
Tirtha: Kedāra / Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: null
Scene: Indra portrayed as majestic yet inwardly troubled—crown and thunderbolt present, but eyes anxious—contrasted with the calm ideal of dispassion implied by the verse.
FAQs
Worldly competence without inner dispassion keeps one bound to anxiety and suffering, even at the highest status.
The verse is within Kedārakhaṇḍa’s Kedāra setting, but it primarily teaches a moral psychology rather than praising a specific tirtha.
None directly; it implicitly recommends overcoming self-centered desire through spiritual discipline.