एतत्सर्वं समासेन आदौ कथय मे प्रभो । ज्ञात्वा सर्वे वयं सूत पश्चादावर्णयामहे
etatsarvaṃ samāsena ādau kathaya me prabho | jñātvā sarve vayaṃ sūta paścādāvarṇayāmahe
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดเล่าเรื่องทั้งหมดนี้โดยย่อ ตั้งแต่ปฐมกาลให้ข้าพเจ้าฟังเถิด โอ้ท่านสูตะ เมื่อเข้าใจแล้ว พวกเราทั้งหมดจักบรรยายต่อไปโดยพิสดาร”
Śaunaka (continuing address to Sūta)
Listener: Sūta
Scene: The sages collectively request a concise beginning-to-end account; Sūta sits poised, indicating he will narrate systematically.
Purāṇic wisdom is preserved by disciplined listening, clear summaries, and faithful retelling—knowledge becomes service.
No specific tirtha is mentioned in this verse; it frames the pedagogical method within the Kedārakhaṇḍa discourse.
None explicitly; it implies śravaṇa (listening) and kīrtana/pravacana (recounting) as dharmic practices.