संतुष्टो हि गणाध्यक्षो देवानां वरदोऽभवत् । प्रदक्षिणं नमस्कृत्य तैः सर्वैरभितोषितः
saṃtuṣṭo hi gaṇādhyakṣo devānāṃ varado'bhavat | pradakṣiṇaṃ namaskṛtya taiḥ sarvairabhitoṣitaḥ
ครั้นพระคณาธิปติทรงพอพระทัย ก็ทรงเป็นผู้ประทานพรแก่เหล่าเทวะ; เมื่อทุกองค์เวียนประทักษิณและกราบนมัสการ พระองค์ก็ทรงพึงพอใจโดยทั่วกัน
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Kedāra-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Gaṇādhyakṣa radiates satisfaction; devas circle him in pradakṣiṇā, hands folded, some bowing fully; a luminous aura indicates boon-giving readiness.
Sincere worship culminating in humility (namaskāra) and reverent circumambulation (pradakṣiṇā) draws divine grace and boons.
The Kedārakhaṇḍa milieu frames the episode, but this verse emphasizes devotional efficacy more than a specific tirtha.
Pradakṣiṇā (circumambulation) and namaskāra (obeisance) as concluding acts of worship.