Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 39
तस्माद्वि लोकयामास प्रकृतिं विश्वरूपिणीम् । पृथक्स्थित्वाग्रतो जानाल्लिंगं प्रकृतिमेव च । ददर्श विमलं लिंगं प्रकृतिस्थं स्वभावतः
tasmādvi lokayāmāsa prakṛtiṃ viśvarūpiṇīm | pṛthaksthitvāgrato jānālliṃgaṃ prakṛtimeva ca | dadarśa vimalaṃ liṃgaṃ prakṛtisthaṃ svabhāvataḥ
แล้วเขาได้เพ่งดูพระปรกฤติผู้มีรูปเป็นสากลจักรวาล ครั้นยืนแยกออก เขาก็รู้ชัดต่อหน้าว่ามีทั้งลึงคะและปรกฤติเอง; และได้เห็นลึงคะอันผุดผ่องไร้มลทิน ซึ่งโดยสภาวะสถิตอยู่ในปรกฤติ
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Kedāra-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/assembly (implied)
Scene: Heramba beholds the universe-bodied Prakṛti and, distinct yet within it, the spotless Śiva-liṅga—an immanence vision where cosmos becomes a veil around a luminous axis.
FAQs
The pure Liṅga (Śiva-principle) is immanent in the manifest world (Prakṛti) while remaining stainless and transcendent.
The Kedāra milieu is implied; the Liṅga vision aligns with Kedāra’s Shaiva greatness (sthāna-māhātmya) in the Kedārakhaṇḍa.
None explicitly; the verse emphasizes darśana—contemplative vision of Liṅga and cosmos.