Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 67
अतोऽहमतिमुह्यामि भृशं शोचामि रोदिमि । इतिश्रुत्वा वचस्तस्य भृशं रोमांचपूरितम्
ato'hamatimuhyāmi bhṛśaṃ śocāmi rodimi | itiśrutvā vacastasya bhṛśaṃ romāṃcapūritam
เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจึงหลงงงอย่างยิ่ง โศกเศร้าลึกนักและร่ำไห้ ครั้นได้สดับถ้อยคำของเขาเช่นนั้น อีกผู้หนึ่งก็สะท้านด้วยปีติปนเศร้า ขนพองสยองเกล้าทั่วกาย
Narrator continues; second participant reacts (deduced, dialogue scene)
Scene: Two figures in a hermitage-like setting: one speaks in despair with tears; the other listens, body covered in gooseflesh, hands folded, eyes moist—an intimate moment of counsel and emotional turning.
FAQs
Deep moral struggle can culminate in sincere emotion; such sincerity becomes the ground for guidance and transformation.
Not named in this verse; the focus is on the emotional turning point in the dialogue.
None; it describes the speaker’s grief and the listener’s devotional reaction.