Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 170
योगिनः सर्वभूतस्थं स्थाणुरित्येव नाम च । नानाविधं मनुष्याश्च पुरुषंनाम नाम च
yoginaḥ sarvabhūtasthaṃ sthāṇurityeva nāma ca | nānāvidhaṃ manuṣyāśca puruṣaṃnāma nāma ca
เหล่าโยคีได้สร้างลึงค์ซึ่งสถิตอยู่ในสรรพสัตว์ทั้งปวง และให้พระนามว่า “สถาณุ” (ผู้ไม่หวั่นไหว) ส่วนมนุษย์ทั้งหลายได้สร้าง (ลึงค์) นานาประการ และตั้งนามว่า “ปุรุษะ” (บุรุษสูงสุด)
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced)
Type: kshetra
Scene: A circle of yogins in meditation around a simple liṅga radiating calm, labeled ‘Sthāṇu’; nearby, townspeople craft varied liṅgas—stone, clay, wood—each collectively called ‘Puruṣa.’
FAQs
The highest worship sees Śiva as present in all beings (sarvabhūtastha) and steady as Sthāṇu; devotion is open to yogins and householders alike.
No particular tīrtha is named; the verse universalizes worship beyond a single geography.
No specific rite is prescribed; it affirms multiple valid modes of liṅga worship and naming.