ममापीदं महालिंगं सदा पूज्यतमं सुराः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यं देवर्षि मानवैः
mamāpīdaṃ mahāliṃgaṃ sadā pūjyatamaṃ surāḥ | tasmātsarvaprayatnena pūjyaṃ devarṣi mānavaiḥ
มหาลึงคะของเรานี้ เป็นสิ่งควรบูชาสูงสุดเสมอ แม้แก่เหล่าเทวะ; เพราะฉะนั้น เทวะ เทวฤๅษี และมนุษย์ทั้งหลาย พึงบูชาด้วยความเพียรทุกประการ
Śiva/Viśvanātha (deduced from first-person and liṅga praise)
Tirtha: Viśvanātha Mahāliṅga (Viśveśvara)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/devarṣi in Kāśīkhaṇḍa frame
Scene: Devas, ṛṣis, and humans converge at the Viśvanātha liṅga, each offering worship—flowers, bilva, water—signifying the liṅga’s universal supremacy.
The Viśvanātha/Viśveśvara Liṅga is presented as universally supreme in worship, binding gods and humans to a shared dharma of reverence.
Kāśī’s central Śiva-liṅga (Viśveśvara/Viśvanātha) is the focus.
An explicit prescription of pūjā: worship the Mahāliṅga ‘with all effort’ (sarva-prayatnena).