Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 42
स्कंद उवाच । उदीर्य सूर्यस्य सुतोतिभक्त्या नमः शिवायेति समुच्चरन्सः । इलामिलन्मौलिरतीव हृष्टः सहस्रकृत्वः प्रणनाम शंभुम्
skaṃda uvāca | udīrya sūryasya sutotibhaktyā namaḥ śivāyeti samuccaransaḥ | ilāmilanmauliratīva hṛṣṭaḥ sahasrakṛtvaḥ praṇanāma śaṃbhum
สกันทะกล่าวว่า: แล้วบุตรแห่งสุริยะ ผู้เปี่ยมด้วยภักติอันแรงกล้า ก็เปล่งวาจาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ‘นะมะห์ ศิวายะ’ ก้มเศียรแนบพื้นด้วยความปีติยิ่ง และกราบนอบน้อมพระศัมภูถึงพันครั้ง
Skanda
Tirtha: Kāśī (Avimukta) Śiva-sannidhi
Type: temple
Scene: Skanda narrates as the Sun’s son performs ecstatic ‘Namaḥ Śivāya’ japa, repeatedly bowing until his crown touches the earth before Śambhu’s shrine.
FAQs
Intense devotion expressed through nāma-japa and repeated prostration becomes a direct means to Śiva’s grace.
The narrative sits within the Kāśīkhaṇḍa tradition (Kāśī/Vārāṇasī’s sacred landscape), though this verse spotlights mantra-japa rather than a site.
Japa of the pañcākṣarī mantra ‘Namaḥ Śivāya’ and repeated praṇāma (bowing/prostration).