Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 33
तंसूक्ष्मरूपमजमव्ययमेकमाद्यं बह्माद्यगोचरमजेयमनंतशक्तिम् । नित्यं निरामयममूर्तमचिंत्यमूर्तिं कस्त्वां चराचर चराचरभिन्न वेत्ति
taṃsūkṣmarūpamajamavyayamekamādyaṃ bahmādyagocaramajeyamanaṃtaśaktim | nityaṃ nirāmayamamūrtamaciṃtyamūrtiṃ kastvāṃ carācara carācarabhinna vetti
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงมีรูปอันละเอียด ทรงไม่เกิด ไม่เสื่อมสลาย เป็นหนึ่งและเป็นปฐม; พ้นวิสัยแม้พรหมาและเหล่าเทพ; ผู้ไม่อาจพิชิต มีศักติอนันต์; นิรันดร์ ปราศจากโรคา ไร้รูปแต่ทรงรูปอันเกินคาดคิด—ผู้แยกต่างจากทั้งจรและอจร ใครเล่าจะรู้พระองค์ตามความจริงได้
Skanda (deduced for Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Scene: A vast cosmic tableau: moving beings (birds, humans, animals) and unmoving (mountains, trees) arranged below; above, an abstract, radiant, formless presence with hints of an inconceivable icon—suggested by a faint four-armed silhouette dissolving into light.
FAQs
The Lord transcends creation and even the highest cosmic beings; reverent devotion is appropriate when ultimate knowing is limited.
Kāśī’s sacred discourse context is upheld; this verse is theological praise rather than a direct tirtha-description.
None directly; the verse functions as a stotra (hymn) suitable for recitation.