Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 94
रुण्णं तया किल तथा बहुमुक्तकंठमार्तस्वरैः प्रतिरवच्छलतो यथोच्चैः । तद्दुःखतोनुरुरुदुर्गिरिकंदरास्याः सर्वा दिशः स्थगितपत्रिमृगागमा हि
ruṇṇaṃ tayā kila tathā bahumuktakaṃṭhamārtasvaraiḥ pratiravacchalato yathoccaiḥ | tadduḥkhatonururudurgirikaṃdarāsyāḥ sarvā diśaḥ sthagitapatrimṛgāgamā hi
นางร่ำไห้อย่างรุนแรงจนลำคอสะอื้นติดขัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปล่งเสียงคร่ำครวญดังลั่นจนเสียงสะท้อนกระทบกลับมาไม่ขาดสาย ด้วยแรงทุกข์นั้น ปากถ้ำตามภูผาก็ประหนึ่งร่ำไห้ไปด้วย ทุกทิศถูกกลบด้วยความเงียบ นกและสัตว์ป่าพากันสงัดเสียง
Narrator (within Skanda–Agastya dialogue context)
Scene: A woman’s intense lament fills the air; echoes rebound from dark cave-mouths; birds freeze mid-flight and deer stand still; the directions feel muffled as if wrapped in sorrow.
FAQs
It shows how intense grief shakes the outer world, preparing the narrative for refuge in divine power and dharma.
The broader frame is Kāśī in the Kāśīkhaṇḍa, though this particular verse is a scene-setting lament rather than a named tīrtha.
None in this verse; it is descriptive narration of lamentation and its echoing impact.