Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 200
तर्जन्यग्रे द्विजश्रेष्ठा अगम्या मां विना परैः । सा सुवर्णमयी भाति यस्यां राज्ये विभीषणः
tarjanyagre dvijaśreṣṭhā agamyā māṃ vinā paraiḥ | sā suvarṇamayī bhāti yasyāṃ rājye vibhīṣaṇaḥ
โอ้ผู้ประเสริฐในหมู่ทวิชะ ที่ปลายนิ้วชี้ของเรานี้ นางอยู่—หากปราศจากเรา ผู้อื่นย่อมเอื้อมไม่ถึง นางส่องประกายดุจทองคำ นางผู้ซึ่งในอาณาจักรของนางนั้น วิภีษณะครองราชย์
Narrator (contextual Purāṇic narration; speaker not explicit in the snippet)
Tirtha: Laṅkā
Type: kshetra
Listener: dvija-śreṣṭha (addressed brāhmaṇa)
Scene: A narrator gestures with a raised forefinger; above it appears a radiant golden city—Laṅkā—miniaturized yet vivid; Vibhīṣaṇa sits as a righteous king within gleaming ramparts.
FAQs
Righteous rule (dharma-rājya) transforms a realm into a luminous, auspicious domain—symbolized by the ‘golden’ city.
Laṅkā is referenced in a sanctified, dhārmic frame through Vibhīṣaṇa’s rule, within the broader tīrtha narrative orbit.
No direct ritual is prescribed here; the verse is primarily descriptive (sthala and sovereignty praise).