Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 12
जन्मन्यस्मिन्प्रभो भूयात्स्थातव्यं हृदये मम । एवमस्तु शिवः प्राह तत्र तं दानवेश्वरम्
janmanyasminprabho bhūyātsthātavyaṃ hṛdaye mama | evamastu śivaḥ prāha tatra taṃ dānaveśvaram
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอให้เป็นเช่นนั้นในชาตินี้เอง และขอให้ตั้งมั่นอยู่ในดวงใจของข้า” แล้วพระศิวะตรัสแก่จอมแห่งทานวะนั้นว่า “เอวัม อัสตุ—จงเป็นดังนั้นเถิด”
Śiva (granting the boon; Lohāsura’s request is embedded)
Scene: Śiva raises a hand in varada-mudrā saying ‘evam astu’; Lohāsura repeats his request that it be in this very birth and fixed in his heart.
FAQs
Divine words are decisive; once a boon is sanctioned, its moral consequences unfold according to the seeker’s intention and karma.
The Dharmāraṇya milieu frames the narrative, but this verse highlights the boon-granting moment rather than a pilgrimage merit.
None directly; the surrounding story presumes austerity (tapas) as the spiritual ‘currency’ behind such requests.