Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 14
कृपासिंधो नमस्तुभ्यं नमस्ते कालरूपिणे । एतैश्च बहुभिर्वाक्यैः कोमलैः करुणानिधिम्
kṛpāsiṃdho namastubhyaṃ namaste kālarūpiṇe | etaiśca bahubhirvākyaiḥ komalaiḥ karuṇānidhim
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้เป็นมหาสมุทรแห่งกรุณา; ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้ทรงเป็นรูปแห่งกาลเวลา. ด้วยถ้อยคำอ่อนโยนมากมายเหล่านี้ นางได้สรรเสริญขุมทรัพย์แห่งเมตตา.
Pārvatī (with a narrative continuation)
Listener: Mahādeva (Śiva)
Scene: Pārvatī’s praise expands: Śiva is shown simultaneously as tender, compassionate lord and as Kāla—subtle imagery of time (hourglass/solar disc) juxtaposed with soothing gestures.
FAQs
Śiva is both tender compassion and the inexorable Time-principle; devotion reconciles awe and intimacy toward the Divine.
No named tīrtha is mentioned in this verse; it is praise of Śiva’s attributes.
No explicit prescription; it models stuti (praise) as a devotional approach.