Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 20
स्नेहात्केचिदयाचंत धार्ष्ट्यात्केचन दुर्मदाः । दैवलब्धमजानंतो मणिं मत्सरिणो नृपाः
snehātkecidayācaṃta dhārṣṭyātkecana durmadāḥ | daivalabdhamajānaṃto maṇiṃ matsariṇo nṛpāḥ
บางพวกขอด้วยความรักใคร่ที่เสแสร้ง บางพวกผู้หยาบคายเมามัวด้วยทิฐิมานะก็เรียกร้องอย่างอหังการ; เหล่ากษัตริย์ผู้ริษยามิได้รู้ว่าแก้วนั้นได้มาโดยลิขิตแห่งเทวบัญชา
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Scene: Two groups of kings approach: one with smiling faces and folded hands masking desire; another with aggressive posture and pointed gestures. The gem-bearing king remains composed, the jewel glowing calmly—symbolizing daiva’s seal.
FAQs
Jealousy ignores daiva and dharma; what is granted by divine order cannot be rightly seized by coercion or pretended affection.
This is part of the Ujjayinī (Ujjain) cycle that leads to Mahākāla’s protection and glory.
No explicit ritual; the verse contrasts adharmic demanding with the later dharmic act of seeking Śiva’s refuge.