Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 51
तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे
taṃ tvāṃ durāpaṃ vacaso dhiyāśca vyapetamohaṃ paramātmarūpam | guṇaikaniṣṭhāḥ prakṛtau vilīnāḥ kathaṃ vapuḥ stotumalaṃgiro me
พระองค์ยากจะเข้าถึงด้วยวาจาและด้วยความคิด—ปราศจากมายา ทรงเป็นรูปแห่งปรมาตมัน. แต่ถ้อยคำของข้าพเจ้ากลับจมอยู่ในคุณแห่งปรกฤติ และยึดมั่นอยู่กับคุณเหล่านั้น; แล้ววาจาของข้าพเจ้าจะเพียงพออย่างไรในการสรรเสริญพระรูปของพระองค์?
Rājā (the King)
Scene: A devotee with folded hands, head bowed, words depicted as fading letters dissolving into a vast formless radiance labeled ‘Paramātman’; guṇa-threads (three colored strands) bind the tongue/pen.
FAQs
Humility in devotion: the Supreme exceeds speech and intellect; recognizing one’s limitations becomes part of true praise.
No tīrtha is referenced; the focus is theological—Śiva as Paramātman beyond guṇas.
None; it is a confession of limitation and a devotional stance of humility.