Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 82
सूत उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा शिवयोगी दयानिधिः । पूर्वोपकारं संस्मृत्य मृतस्यांतिकमाययौ
sūta uvāca | iti tasyā vacaḥ śrutvā śivayogī dayānidhiḥ | pūrvopakāraṃ saṃsmṛtya mṛtasyāṃtikamāyayau
พระสูตะกล่าวว่า: เมื่อได้ยินวาจาของนาง พระศิวะโยคีผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาดั่งมหาสมุทร ได้ระลึกถึงความดีในอดีตของนาง และเดินเข้าไปใกล้ร่างของเด็กที่เสียชีวิต
Sūta
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya ṛṣis (implied)
Scene: Sūta narrates: the Śiva-yogin, compassionate and mindful of past kindness, rises and walks toward the dead child—his movement signals imminent miracle or healing grace.
FAQs
Compassion and gratitude (remembering prior kindness) are shown as dhārmic forces that move saints to act for others’ welfare.
No tīrtha is identified in this verse; it advances the narrative toward an act of grace.
None explicitly; the verse emphasizes dayā (compassion) and pūrvopakāra-smaraṇa (remembering past help).