राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये
rājovāca tāṃ samākhyāhi suśroṇi śaivīṃ paṃcākṣarīṃ śubhām | vidyāvidhvastapāpo'haṃ tvayīcchāmi ratiṃ priye
พระราชาตรัสว่า “โอ้สตรีผู้มีสะโพกงาม จงบอกมนตร์ปัญจักษรีอันเป็นมงคลของพระศิวะเถิด เมื่อบาปของเราถูกทำลายด้วยวิทยาศักดิ์สิทธิ์นั้นแล้ว เราปรารถนาจะร่วมรักกับเจ้า ผู้เป็นที่รัก”
King
Listener: The Queen
Scene: The king, humbled, folds hands before the queen, requesting the auspicious Śaiva pañcākṣarī; behind them a small Śiva shrine indicates the devotional pivot from indulgence to bhakti.
Even worldly desire must be subordinated to purification and dharma; spiritual knowledge is sought to remove sin.
No specific tīrtha is praised in this verse.
Learning/receiving the Śaiva pañcākṣarī vidyā for pāpa-kṣaya (destruction of sin) is implied.