Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 105
मरुद्गणाः सदा साध्या यस्या दन्ता नरेश्वर । हुङ्कारे चतुरो वेदान् विद्यात्साङ्गपदक्रमान्
marudgaṇāḥ sadā sādhyā yasyā dantā nareśvara | huṅkāre caturo vedān vidyātsāṅgapadakramān
ข้าแต่มหาราชา หมู่มรุตสถิตอยู่เป็นนิตย์ในฟันของนาง และหมู่สาธยะก็พำนักอยู่ที่นั่นด้วย. จากเสียง ‘หุง’—เสียงร้องศักดิ์สิทธิ์ของนาง—พึงรู้พระเวททั้งสี่ พร้อมทั้งเวทางคะและลำดับบทตามปทกรามะ.
Śrī Mārkaṇḍeya (deduced from nearby dialogue context)
Tirtha: Revā-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: nareśvara / nṛpa
Scene: A cow with subtly luminous teeth like a garland of wind-gods (Maruts) and Sādhyas; from her bellow emerges a visualized stream of Vedic syllables arranged in orderly pada-krama, like script-ribbons.
FAQs
The cow is praised as a living sacred cosmos in which deities and Vedic revelation are symbolically present, inspiring reverence and dharmic conduct.
This verse functions as Gau-māhātmya within the Revā Khaṇḍa’s sacred landscape, emphasizing purity and merit connected with the Narmadā (Revā) region rather than a single named tīrtha in this line.
No direct ritual is prescribed here; it establishes theological symbolism—Vedic sanctity associated with the cow’s sounds and form.