Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 79
हरं गद्गदया वाचा स्तुवन्वै शरणं ययौ । त्वत्कोपानलनिर्दग्धो यदि वध्योऽस्मि शङ्कर
haraṃ gadgadayā vācā stuvanvai śaraṇaṃ yayau | tvatkopānalanirdagdho yadi vadhyo'smi śaṅkara
ด้วยเสียงสะอื้นสะท้าน เขาสรรเสริญพระหระ แล้วเข้าถึงที่พึ่งว่า “ข้าแต่พระศังกระ หากข้าพเจ้าจักต้องถูกประหาร ถูกเผาด้วยไฟแห่งพระพิโรธของพระองค์ ก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด”
Unspecified penitent addressing Śiva
Tirtha: Revā (Narmadā) tīrthas (contextual)
Type: river
Listener: Bhārata (addressed)
Scene: A devotee with trembling, tear-choked voice stands before a radiant Śiva (Hara), hands folded, body slightly bowed, as if scorched by an inner fire of fear; the atmosphere is dusk-like, with a sense of impending judgment turning into refuge.
FAQs
True surrender accepts divine judgment while still seeking refuge through praise and humility.
The verse is primarily a personal prayer; the Revā Khaṇḍa context situates it within the Narmadā-region’s Śaiva sacred narrative.
Stuti (praise) and śaraṇāgati (seeking refuge) are the devotional acts implied.