Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 75
वरं शङ्करपादौ च शरणं यामि मूढधीः । न माता न पिता चैव न बन्धुर्नापरो जनः
varaṃ śaṅkarapādau ca śaraṇaṃ yāmi mūḍhadhīḥ | na mātā na pitā caiva na bandhurnāparo janaḥ
ดีกว่า—แม้ปัญญาข้าจะหลงผิด—ที่ข้าจะไปพึ่งพิง ณ พระบาทของศังกระ; เพราะไม่ใช่มารดา ไม่ใช่บิดา ไม่ใช่ญาติ และไม่ใช่ผู้ใดอื่น ที่คุ้มครองข้าได้แท้จริง
Unspecified penitent (contextual speaker within Revā Khaṇḍa narrative)
Tirtha: Śaṅkara-pāda-śaraṇa at Revā tīrthas (contextual)
Type: kshetra
Scene: A distressed devotee, hands folded, bows mentally to Śiva’s feet while silhouettes of mother, father, and relatives stand helpless in the background.
FAQs
Ultimate protection is spiritual—found in surrender to Śiva—not in social ties or worldly support.
The verse is devotional rather than geographical; it aligns with the Revā Khaṇḍa’s Śaiva tīrtha ethos by centering Śaṅkara’s feet as the supreme refuge.
Śaraṇāgati (taking refuge) is the implied practice; no formal rite is specified in this line.