Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 19
तथेति चोक्त्वा विप्रेन्द्रः पाठयंस्तं दिने दिने । वर्तते सह शिष्यैः स शिलोञ्छानुपहारयन्
tatheti coktvā viprendraḥ pāṭhayaṃstaṃ dine dine | vartate saha śiṣyaiḥ sa śiloñchānupahārayan
ครั้นกล่าวว่า “ตถาสตุ—เป็นเช่นนั้นเถิด” วีเปรนทรผู้เป็นประมุขก็สอนเขาวันแล้ววันเล่า เขาอยู่ร่วมกับเหล่าศิษย์ และนำธัญพืชที่เก็บแบบศิโลญฉะมาถวายเป็นเครื่องบูชา
Narrator (Purāṇic voice)
Scene: The guru teaches daily while the student lives with other disciples, bringing gleaned grains as humble offerings; a simple store of grains, earthen pots, and a sacred fire mark the āśrama.
FAQs
Learning is sustained by simplicity and self-restraint; the āśrama thrives on minimal, dhārmic livelihood.
The Revā Khaṇḍa milieu—riverine hermitages and their disciplined life—serves as the sacred setting.
Śiloñcha (gleaning) is indicated as a dhārmic means of sustenance; offerings/support are made from such simple gains.