शृण्वतां धर्ममाख्यानं ध्यायतां हरकेशवौ । न तां बहुसुवर्णेन क्रतुना गतिमाप्नुयुः
śṛṇvatāṃ dharmamākhyānaṃ dhyāyatāṃ harakeśavau | na tāṃ bahusuvarṇena kratunā gatimāpnuyuḥ
ผู้ใดสดับเรื่องราวแห่งธรรมนี้ และเพ่งภาวนาต่อหระ (ศิวะ) กับเกศวะ (วิษณุ) ผู้นั้นย่อมได้บรรลุภาวะที่แม้ประกอบครตุ (ยัญพิธี) ด้วยทองคำมากมายก็ยังมิอาจถึง
Skanda (deduced; Revā Khaṇḍa māhātmya instruction)
Scene: A paurāṇika narrator recites dharma-ākhyāna to an attentive audience; above them, Śiva and Viṣṇu appear as a unified blessing; piles of gold and ritual vessels are shown off to the side as inferior.
Śravaṇa (hearing sacred dharma) and dhyāna (meditation on Hari-Hara) grant a higher destiny than costly ritualism.
The Revā (Narmadā) sacred landscape where this dharma narration is being taught as part of its māhātmya.
Listening to dharma-ākhyāna and meditating on Śiva and Viṣṇu (Hari-Hara dhyāna).