Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 50
जगत्समस्तं मनसा बभूव यत्स्थावरं किंचिदिहाण्डजं वा । जरायुजं स्वेदजमुद्भिज्जं वा यत्किंचिदा कीटपिपीलकाद्यम्
jagatsamastaṃ manasā babhūva yatsthāvaraṃ kiṃcidihāṇḍajaṃ vā | jarāyujaṃ svedajamudbhijjaṃ vā yatkiṃcidā kīṭapipīlakādyam
สรรพจักรวาลนี้บังเกิดจากพระดำริของพระองค์—ไม่ว่าที่เป็นสิ่งอยู่กับที่ หรือกำเนิดจากไข่; กำเนิดจากครรภ์ จากเหงื่อ หรือจากหน่อ; แม้สิ่งใดๆ ที่มีอยู่ กระทั่งหนอน มด และอื่นๆ
Narrator (Revā-khaṇḍa frame; speaker not explicit in this snippet)
FAQs
All life—high and low—is rooted in one divine source, supporting reverence and restraint (dharma) toward beings.
No specific tīrtha is named; the verse provides a universal frame for later river-and-site glorifications in Revā Khaṇḍa.
None explicitly; the implication supports dharmic conduct such as compassion toward all beings.