Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 41
एकैकशो ब्रह्महत्यादिकानि शक्तानि हन्तुं पापसङ्घानि राजन् । नैते सर्वे युगपद्वै समेता हन्तुं शक्ताः किं न तद्ब्रूहि राजन्
ekaikaśo brahmahatyādikāni śaktāni hantuṃ pāpasaṅghāni rājan | naite sarve yugapadvai sametā hantuṃ śaktāḥ kiṃ na tadbrūhi rājan
ข้าแต่พระราชา หมู่บาปทั้งหลาย—เริ่มแต่พรหมหัตยา—แต่ละอย่างล้วนมีฤทธิ์ทำลายได้ ทว่าแม้บาปเหล่านั้นจะมาชุมนุมพร้อมกันในคราวเดียว ก็ยังไม่อาจทำลาย (ผู้ได้รับความคุ้มครองด้วยธรรมที่กล่าวแล้ว) ได้ จงตรัสเถิด ข้าแต่พระราชา เหตุไฉนจึงเป็นเช่นนั้น
Yudhiṣṭhira (deduced: interrogative challenge addressed to the king occurs as a question within dialogue)
Tirtha: Revā + Ekādaśī observance (within Revā-khaṇḍa)
Type: kshetra
Listener: Ājamīḍha (addressed as rājan)
Scene: An allegorical scene: dark, looming figures representing brahmahatyā and other sins gather menacingly, yet recoil before a radiant devotee protected by Ekādaśī observance, Revā purity, and Hari’s grace; the king listens in astonishment.
FAQs
Purāṇic dharma teaches that certain sanctifying powers (tīrtha, vrata, devotion) can render even vast accumulations of sin ineffective.
The surrounding discourse belongs to Revā Khaṇḍa, implying the Revā tīrtha-network as the purifying context.
No direct ritual is stated in this verse; it frames a doctrinal question about the defeat of sin by higher sanctifying practice.