Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 37
अपठस्यापि मूर्खस्य सर्वावस्थां गतस्य च । उत्तरादुत्तरं शक्रो दातुं न तु भृगूत्तम
apaṭhasyāpi mūrkhasya sarvāvasthāṃ gatasya ca | uttarāduttaraṃ śakro dātuṃ na tu bhṛgūttama
แม้แก่ผู้มิได้ศึกษา แม้แก่คนเขลา และแม้แก่ผู้ตกต่ำในทุกสภาพ—พระอินทร์ก็ไม่อาจประทานพรที่สูงยิ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ ได้; แต่ท่านผู้ประเสริฐยิ่งแห่งวงศ์ภฤคุ ย่อมประทานสิ่งที่สูงกว่านั้นได้
Śiva (Īśvara)
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (typically sages/śaunaka-style assembly in Purāṇic framing)
Scene: A divine speaker (Śiva or a great deity) extols Bhṛgu as ‘best of Bhṛgus,’ contrasting Indra’s limited boon-giving with the higher salvific grant available through the sage/kṣetra.
FAQs
Divine uplift at a sacred center can surpass worldly or even heavenly power; grace can reach beyond learning or social condition.
The Bhṛgu-associated sacred region (Bhṛgukṣetra) being praised in Revā Khaṇḍa 182.
No ritual is prescribed; the verse contrasts capacities for granting higher spiritual outcomes.