Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 40
उपकाराय देवेश एष मे वर उत्तमः । एवमुक्तस्तु देवेन आरुरोह द्विजोत्तमः
upakārāya deveśa eṣa me vara uttamaḥ | evamuktastu devena āruroha dvijottamaḥ
“ข้าแต่เทวेश ผู้เป็นจอมแห่งเทพทั้งหลาย พรอันประเสริฐของข้าพเจ้านี้เพื่อเกื้อกูลแก่ผู้อื่น” ครั้นถูกพระเทพตรัสดังนี้แล้ว พราหมณ์ผู้ประเสริฐก็ขึ้นสู่วิมานทิพย์
Narrator (contextual); the verse quotes a dvijottama addressing Devēśa (Śiva)
Scene: After stating the boon is for others’ welfare, the brāhmaṇa is shown stepping onto or ascending toward a divine vimāna, with Śiva’s sanction implied.
FAQs
The highest merit is sought not for private gain but for the welfare of others—selfless intention sanctifies spiritual attainments.
The Revā (Narmadā) sacred region is the broader setting; the narrative frames the power of tīrthas on the Narmadā.
No explicit ritual is prescribed here; it highlights the ethical motive (upakāra) behind seeking a boon.