Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 11
महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्
mahājalaughe'sya viśuddhasattvā stutirmayā bhūpa kṛtā tadānīm | tato'hamityeva vicintayānaḥ śaraṇyamekaṃ kva nu yāmi śāntam
ข้าแต่พระราชา! ท่ามกลางกระแสน้ำมหึมานั้น เมื่อจิตผ่องใส ข้าพเจ้าได้สรรเสริญสาธยายในกาลนั้น แต่ครั้นครุ่นคิดว่า ‘เรา—จะเป็นอย่างไรหนอ’ จึงแสวงหา: เราควรไป ณ ที่ใด—สู่ที่พึ่งอันสงบเพียงหนึ่งเดียว อันควรแก่การมอบตน?
Mārkaṇḍeya (addressing Bhūpa / a royal listener)
Tirtha: Revā (contextual)
Type: river
Listener: King (bhūpa)
Scene: A lone devotee (narrator) amid towering floodwaters, hands folded, face uplifted; inner glow of purified mind contrasts with the chaotic waters; the word ‘aham’ appears as a faint shadow dissolving.
FAQs
In crisis, Purāṇic dharma directs the heart toward stuti (praise) and śaraṇāgati (seeking the One Refuge) rather than self-centered fear.
No single tīrtha is directly named in this verse; the Revā Khaṇḍa’s larger frame celebrates the Revā/Narmadā sacred geography.
The act implied is stuti (devotional praise/prayer), presented as an immediate dharmic response.