संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः
saṃsārārṇavamagnānāṃ narāṇāṃ pāpakarmiṇām | naivoddhartā jagannāthaṃ vinā nārāyaṇaṃ paraḥ
สำหรับมนุษย์ผู้จมอยู่ในมหาสมุทรแห่งสังสาระ แบกกรรมบาปไว้หนักหนา ย่อมไม่มีผู้กู้พ้นอื่นใด นอกจากพระนารายณ์ ผู้เป็นชคันนาถา
Śrī Mārkaṇḍeya
Listener: Rājendra (king)
Scene: A drowning human figure in a vast ocean labeled ‘saṃsāra’ reaches out; Nārāyaṇa appears as Jagannātha extending a saving hand/garland, with a small boat of ‘nāma’ nearby.
The verse emphasizes exclusive refuge (śaraṇāgati) in Nārāyaṇa as the ultimate deliverer from worldly bondage.
The teaching appears within the Huṅkāra/Vāsudeva Tīrtha context on the Narmadā, reinforcing the tīrtha’s Vaiṣṇava sanctity.
No specific rite; the prescription is theological—take refuge in Nārāyaṇa.