Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 38
हिरण्मयेनैव समुत्सृजन् स दण्डेन यद्वद्भगवान् समेरुः । पादाग्रविक्षेपविशीर्णशैलः कुर्वञ्जगत्सोऽपि जगाम तत्र
hiraṇmayenaiva samutsṛjan sa daṇḍena yadvadbhagavān sameruḥ | pādāgravikṣepaviśīrṇaśailaḥ kurvañjagatso'pi jagāma tatra
พระองค์ทรงแกว่งคทาทองคำ ประหนึ่งเขาพระสุเมรุอันศักดิ์สิทธิ์เอง แล้วเสด็จดำเนินไป. ภูผาทั้งหลายแตกสลายด้วยการสะบัดปลายพระบาท; เมื่อทรงทำให้โลกสั่นสะเทือน พระองค์ก็เสด็จไปถึงที่นั้น.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Tirtha: Revā corridor tīrtha-route (conceptual)
Type: kshetra
Scene: A towering divine figure advances holding a golden staff; his stride makes the world tremble; mountains crack and crumble from the flick of his toe-tips; the simile of Meru gives him immovable majesty even in motion.
FAQs
It conveys the insignificance of worldly solidity before divine sovereignty—mountains and worlds yield to the Lord’s movement.
No explicit tīrtha appears in this verse; it remains within the Revā Khaṇḍa’s narrative frame.
None.