Shloka 17
पार्वतीबाल्यलीलावर्णनम् — Description of Pārvatī’s Childhood/Birth Festivities
उमेति मात्रा तपसे निषिद्धा कालिका च सा । पश्चादुमाख्यां सुमुखी जगाम भुवने मुने
umeti mātrā tapase niṣiddhā kālikā ca sā | paścādumākhyāṃ sumukhī jagāma bhuvane mune
ดูก่อนฤๅษี มารดาของนางห้ามการบำเพ็ญตบะ โดยกล่าวว่า “อุเม (ลูกเอ๋ย อย่าเลย)” ครั้นนั้นนางจึงเป็นที่รู้จักว่า “กาลิกา” และต่อมาเทวีผู้มีพักตร์ผ่องงามนั้นก็เลื่องลือในโลกด้วยนามว่า “อุมา”
Sūta Gosvāmin (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pati
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Umā
Role: teaching
FAQs
It links Pārvatī’s divine identity to tapas and to a sacred utterance—her mother’s “Ume”—showing that even names in the Purāṇa carry spiritual memory of devotion, restraint, and destiny toward Śiva.
Pārvatī’s tapas is oriented toward attaining Śiva as the supreme Lord (Pati). In Śaiva practice, such tapas and devotion culminate in Saguna worship—often centered on the Śiva-liṅga—as the accessible form through which grace is realized.
The takeaway is disciplined tapas supported by devotional remembrance: steady japa of Śiva’s name/mantra (especially the Pañcākṣarī, “Om Namaḥ Śivāya”) with a regulated, pure life, rather than impulsive or extreme austerity.